En toen kwam Süreyya..

Gepubliceerd op 23 januari 2019 10:17

Ik zie ons nog staan in het midden van ons appartement. We hadden besloten om ons huis te verhuren en terug een appartement te huren. Wat een gekke beslissing he? Maar door samenloop van omstandigheden wouden we terug dichter bij onze ouders komen wonen.

Ons huis was bijna volledig vernieuwd. Maar toch stonden we hier in dit appartement rond te kijken alsof we in een paleis terecht waren gekomen. Een volledig nieuw appartment, zonder krakende deuren en overlopende kelders.

Ik kijk rond en ik merk het is enorm klein. “Ach schat wij willen toch geen kinderen meer, twee is genoeg”. Zegt hij. Ik vergeet het nooit meer. We besloten te tekenen en binnen no time waren we al aan het verhuizen. Eens verhuisd gingen we op reis naar Turkije.

Deze reis werd een rollercoaster van emoties door het verlies van mijn schoonvader. Turkije is zijn thuisland en na de begrafenis kwamen we helemaal gebroken en leeg terug. Ik voelde me niet zoals anders. Ik was ook veel afgevallen. Ik dacht dat het kwam van alle gebeurtenissen in die paar weken Turkije.

Maar... niets was minder waar. Er bleek nog een gezinslid bij te komen! Allebei in shock keken we voor ons uit. Wat nu? Terug naar ons huis? Een ander huis kopen? Ik sloeg in mijn hoofd helemaal in paniek. Dit hadden wij niet verwacht. Ons kleinste meisje kon nog maar sinds een paar maanden lopen en nu komt er weer eentje. Ik ga eerlijk zijn ik voelde me ellendig. Onvoorbereid. Al onze plannen moesten wachten. Net in een klein nieuw appartement komen wonen. Hoe gingen we dit doen?

We besloten ons huis te verkopen en na de geboorte iets anders te kopen. De druk van dit alles woog zwaar op onze relatie. Maar ijzer kan je niet breken, of toch niet gemakkelijk!

Na heel veel maanden stress en zware vermoeidheid was ze er. Weer een meisje. Süreyya.

Het was onwerkelijk. Was dit kindje ook van mij? Had ik nu ineens drie kinderen? Hoe ga ik dit ooit aankunnen? Ik ben helemaal geen koekjesbakkende mama die knutselt en veel kindjes heeft. Ik ben een fulltime werkende mama die hogerop wil geraken, misschien een eigen winkel wil openen. Zoveel ambitie. Moet ik dat allemaal opbergen voor weer een baby te verzorgen?

Stijf van de angst keek ik haar aan in haar bedje. Zo onrustig. Alsof ze voelde dat ik het nog niet helemaal aanvaard had. Alsof ze voelde hoe onrustig en angstig ik was.

Anders dan mijn andere dochters. Minder rustig. Minder slapen. Moeilijk drinken. Reflux. Noem maar op. Ze had het allemaal. De eerste maanden van Süreyya waren de moeilijkste van mijn leven. Een baby en een peuter in 1 gezin is zo moeilijk vol te houden. Ik ben mijn extra kilo’s verloren in een paar weken tijd. Met geen slaap, heel prikkelbaar, op het randje van depressie en paniekaanvallen zijn die eerste maanden toch voorbij gegaan.

 

Mijn kleine Süreyya is nu een vrolijke baby van 9 maanden. Ze is een echt mama’s kindje terwijl mijn andere dat absoluut niet zijn. Ze springt bijna uit haar bedje elke keer als ik de kamer binnen kom. Ze kan haar hoofdje zo tegen mij aandrukken en liefde zoeken. Wij zijn helemaal dol op elkaar.
Ze blijft anders dan mijn andere meisjes. Zij is heel actief en heel vermoeiend maar ik ben zo dankbaar voor haar. Dit klein geschenk is een wonder op zich. Een kind is een geschenk van God. Of we het nu plannen of zomaar krijgen. Een kind is altijd de moeite waard. De moeite om je aan te passen. De moeite om voor te vechten. De moeite om heel je leven voor op zijn kop te zetten.

Nu ben ik een fulltime mama. Mijn leven is in niets meer hetzelfde als voorheen. Süreyya heeft mij verandert. Misschien had ik nood aan verandering zonder het te beseffen. Misschien ben ik door haar de persoon aan het worden die ik hoor te zijn. Ik koester haar, mijn kleine meid. Zo dankbaar voor haar. Voor alledrie ♥️

Olivia

-X-

 


Volgen jullie ons al op social media?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.