Chaos mama!

Gepubliceerd op 16 januari 2019 om 23:28

Routine, organisatie, orde. Wat mis ik deze drie dingen in mijn leven. Ik doe mijn best, probeer alles zo goed mogelijk in te plannen, voorspellen wat zou kunnen misgaan vandaag en voorbereid zijn. Nog zo een belangrijk woord in het leven van een mama. Voorbereiding.

Van fulltime werkende vrouw naar fulltime mama gaan is een grote stap. Het is zo fijn om elke dag zelf voor je kinderen te kunnen zorgen. Zeker wanneer ze ziek zijn en je niet in de problemen komt op je werk omdat je dan geen opvang hebt. Maar wat is het ook zwaar. 

Het is enorm moeilijk in mijn situatie om te plannen en te organiseren. Ik hoor vaak mama's zeggen dat iedereen om 20 u al in bed ligt. Zalig! Bij mij lukt het nooit twee dagen na elkaar dezelfde routine vol te houden. Mijn kinderen zijn zo onvoorspelbaar. Soms zit ik om 19u al te genieten van een tas thee in de zetel, wachtend op manlief terwijl de kinderen slapen. Maar dit gebeurd heel zelden. Of bijna nooit. Ik denk eigenlijk dat het maar twee keer gebeurd is. . .

Je moet mentaal en fysiek sterk zijn om kleine kinderen op te voeden. Ook tegen lawaai kunnen want die 8 minuten van school naar huis kunnen oorverdovend chaotisch zijn. Of het eten al klaarstaat na school hangt af van de baby. Als de baby goed gezind was heeft iedereen eten na school. Was de baby weer hangerig dan eet iedereen wat later. 

Aan tafel zijn stalen zenuwen vereist, de kleuter wil soms gevoed worden zoals de baby, maar met exact de hoeveelheid saus die zij in gedachte heeft en O Wee als de mayonaise iets de dicht bij de ketchup komt! Dan is het game over. De tiener vind het allemaal maar niets en besluit wel te eten wanneer de tafel afgeruimd is en de afwas gedaan is. 

Als je denkt even in de zetel te zitten nu iedereen zijn buikje vol is hangt het ook af van hun concentratiespanne, hoe lang kunnen ze naar één tekenfilm kijken? En ook zonder ruzie te maken?


Op momenten zoals deze mis ik het werk. Onder de mensen komen en volwassen gesprekken voeren. 


Ik dacht dat ik de perfecte mama ging zijn, mijn kindjes zouden altijd netjes zijn. Mijn huis op orde en ook ik zou er altijd goed uitzien. Ik zou het allemaal aankunnen, ik zou het allemaal anders doen dan andere mama's. 

Eerlijk? Nooit zo gedacht voor je zelf mama werd? Als je zo een mama zag klungelen met de koets en schreeuwende kinderen rond haar?

Ik dacht zo ga ik nooit worden!

Maar, ik ben effectief die mama geworden. Die uitgeput in de zetel valt    's avonds en niet meer weet of ze al gedoucht heeft? De mama die continue paraat staat voor iedereen maar zichzelf enorm voorbij loopt. De mama die er niet elke dag in slaagt om de kindjes er perfect te laten bij lopen. Die niet elke dag gezonde maaltijden tevoorschijn kan toveren. Uiteindelijk ben ook ik gewoon de mama die zich erdoor probeert te slaan. Die zich soms opsluit in de badkamer om even de opgehouden tranen te laten vloeien zodat ze haar kleine horde buiten weer aan kan. 

Maar wanneer de avond valt en ze in hun warme bedjes liggen, dan komt dankbaarheid. Het is vermoeiend en zwaar, maar die kleine vlinderkusjes slaapwel en die grote oogjes vol ondeugendheid verwarmen mijn hart weer elke keer. Dat geeft mij hoop voor morgen.

Yup, ik ben de mama en de vrouw die toch wel elke dag opnieuw probeert, 's avonds wacht op manlief om haar verdriet en frustraties te delen. Dan komen zijn verlossende woorden.

"Dank je wel om voor ons te zorgen, deze fase duurt maar even, het ZAL beteren en wij ZULLEN ons erdoor slaan."

 

Olivia,

X


Lees ook:



«   »

Reactie plaatsen

Reacties

nicole orriens
5 maanden geleden

Ik denk dat dit voor veel thuisblijfmoeders herkenbaar is.

Olivia
5 maanden geleden

Ik denk het ook. Zeker als je gewend bent om elke dag te gaan werken. Het is een enorme aanpassing. Maar het duurt niet voor altijd! Gelukkig :-)

Sheri Libby
5 maanden geleden

Echt herkenbaar Nikita. Maar niet opgeven. Het is het waard.