Chronische hyperventilatie - Vriend of vijand?

Gepubliceerd op 23 december 2018 08:23

Sinds een paar maanden ben ik te weten gekomen dat ik CHV heb. Het is geen ziekte en het is ook geen levensbedreigende aandoening. Het is een gedrag. Een gedrag die mij vaak het leven wat moeilijker maakt.

Het begon met angstaanvallen. Iets wat ik nooit eerder in mijn leven ervaren heb of over gehoord heb. Ik ben nooit iemand geweest die te veel stil stond bij dingen. Een vrolijke persoon die best wel een gelukkig leven had.

Dan kwam stress de kop opsteken. iedereen krijgt wel eens mee te maken met stress in zijn leven, heel onschuldig, toch? Stress is onschuldig als je weet hoe je moet on-stressen. Als je de klik kan maken in je hoofd en dingen los kan laten. Maar mijn geval was anders.

De stress hield maanden aan, tijd om dingen van me af te zetten en tot mezelf te komen had ik niet want ons gezin werd uitgebreid en er kwam nog een babytje bij. Veel slapeloze nachten en veel alert zijn. Ik heb mezelf helemaal weggecijferd, soms wist ik zelfs niet meer of ik die dag wel al gegeten had?

En daar was het, de eerste angst/paniekaanval.

 

 

Een verschrikkelijk gevoel waar ik al over geschreven heb en dat lees je hier Vechten of vluchten + 5 tips tegen angstaanvallen

Mijn eerste dokter bezoek met dit probleem heeft al veel uitgeklaard. "Mevrouw u heeft last van het hyperventilatie syndroom." Ik begreep er niets van. - Dokter ik heb nooit hyperventilatie gehad hoor, ik denk niet dat het dat is... "U heeft chronische hyperventilatie. Dat merk je zelf niet. " Brrrr... Controlefreak als ik ben wou ik zo snel mogelijk naar huis om alles uit te pluizen en op te zoeken. Al gauw kwam ik erachter dat jawel.. ik zeker CHV had. Een onderzoek bij de longspecialist wees ook op CHV en ik was toch al een stuk rustiger. Ik werd niet gek, ik had gewoon een probleem met mijn ademhaling. Wat uit de onderzoeken bij de longarts ook aantoonde was dat ik een lichte vorm van astma had, of gewoon overgevoelige luchtwegen. Ook dit heb ik nooit geweten of gemerkt. Samen met de stress periodes heeft dit alles ervoor gezorgd dat mijn ademhaling in de war raakte en volledig ontrailde. Het te weten komen van deze dingen heeft er ook wel voor gezorgd dat ik geen vertrouwen meer had in mijn lichaam. Ik dacht dat deze dingen mij nooit zouden kunnen overkomen. Maar toch was het zo ver, ik was niet zo sterk als ik dacht. Of was ik misschien te lang te sterk gebleven?

Vriend of vijand?
Ik heb mezelf en mijn lichaam zo tot het uiterste gedreven, zonder gas terug te nemen, dat mijn lichaam protesteerde. Het wou niet meer dat ik verder deed hoe ik bezig was. Dus er gingen allerlei alarmbellen af. Het staakte ! Vaak hebben mensen die perfectionistisch aangelegd zijn of graag over alles controle houden snel last van hyperventilatie.

Hyperventilatie moet je zien als vriend, het waarschuwt jou dat je lichaam rust nodig heeft.

De CHV heb ik denk ik al jaren. Ik ben altijd iemand geweest die nooit rustig is. Snel praten, snel stappen, snel eten of zelfs geen tijd nemen om te zitten en eten. Alles snel snel snel alsof iemand achter je aanzit. Nooit gedacht dat mijn lichaam hier de prijs voor betaalde. En door alle stress op korte termijn zijn de kwaaltjes van CHV erdoor gekomen, want vooraleer dat je weet dat er iets niet oké is kan je het al maanden hebben.

Wat kan je dan hebben aangezien het geen ziekte of aandoening is?

Het is je ademhaling, je ademt te vaak in en te weinig uit waardoor je bloed alkalisch word op lange termijn.Je krijgt minder zuurstof in je hersenen en je aderen worden vernauwd waardoor het bloed minder goed doorstroomt. Dit is natuurlijk heel basic uitgelegd. Maar je lichaam stoot teveel CO2 af, je lichaam is constant in rep en roer terwijl je gewoon op de bank zit en zelf niets door hebt.

Er zijn heel veel symptomen die zich voordoen als je CHV hebt, ik som de mijne op en misschien herken je jezelf hierin. Sommige mensen hebben zo lang klachten maar de dokters geven een verkeerde diagnose omdat de symptomen erg lijken op andere aandoeningen. Ik heb vooral last van :
* Duizeligheid
* Licht gevoel in mijn hoofd
* Bewegend beeld
* Derealisatie = onwerkelijkheidsgevoel, alsof je in een droom zit
* Hoofdpijn alsof ze een band erom spannen
* Heel veel vergeten
* Pijn in de spieren tussen de schouders en nek
* Onrustig gevoel alsof er elk moment iets naars kan gebeuren
* Stemmingswisselingen
* Raar denken
* Moeilijk concentreren op iets
* Prikkelbaar
* Heel snel moe
* Geen conditie
* Steken in de borstkas
* Druk op de borstkas
* Benauwd gevoel
* Naar adem happen
* Zwak gevoel in de benen

Er is een hele waslijst aan symptomen van CHV, dit zijn enkel die dat ik ervaar, dagelijks. Sommige heel intens en andere minder. Het is al veel beter sinds ik de oefeningen doe, maar het is nog niet weg. Veel begrip van mensen rondom krijg je niet. Het is niet te genezen met medicijnen, je kan wel iets krijgen om rustig te worden, ik gebruik enkel vitaminen, magnesium en B3, B6,B12. Ook heeft de dokter mij sedistress 200 voorgeschreven. Op basis van passiebloem extract, om rustig te worden, geen echte medicijnen maar het helpt wel. Voor de astma moet ik regelmatig puffen, het heeft een hele tijd geduurd alvorens ik de medicijnen voor astma wou nemen, ik was zo overtuigd dat de dokters het mis hadden. Soms wil je gewoon niet toegeven dat je lichaam hulp nodig heeft. Na twee weken de puffer regelmatig te gebruiken was er al een enorm verschil. Dus heb ik het maar aanvaard, ik ben niet perfect en mijn lichaam kan niet alles aan. 

CHV heeft mij wakker gemaakt, mijn levensstijl was niet gezond. Ik waardeerde mijn lichaam niet en ik zette het altijd in overdrive om aan iedereen zijn wensen te kunnen voldoen. Daarmee ben ik gestopt. Ik luister naar mijn lichaam en ik ga niet meer over mijn grenzen. Mijn oefeningen doe ik zoveel mogelijk en ik weet dat het op een dag weg zal zijn.

Heb je vragen over CHV of denk je dat jij dit misschien ook hebt? Je mag altijd mailen naar lifestyle@olivialbn.be


Volg je me al op FB & IG?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.