De onzekere Ik + wat pesten veroorzaakt

Gepubliceerd op 21 oktober 2018 17:03

Van jezelf houden is soms een moeilijke opdracht. Misschien door een harde jeugd, een zwaar verleden, een partner die je slecht behandelt, onzekerheid heeft veel verschillende aanleidingen. Hoe we over ons zelf denken, ons zelfbeeld, nemen we volgens mij mee uit onze jeugd. 

Ik moet eerlijk zijn als ik terugdenk aan mijn jeugd, ga ik terugdenken aan een niet zo fijne plaats. Het eerste waar ik aan denk zijn mijn schooljaren. De basisschool, wat voor velen een veilige plek hoort te zijn was voor mij een ramp. Ik had geen vriendinnen of althans geen "echte" en ik voelde dat de leerkrachten het ook niet zo voor mij hadden. 

Het nare gevoel wat hier ontstaan is heb ik meegesleept door mijn jeugd en jonge leven helemaal mee in de volwassenheid van vandaag. Verschrikkelijk. Altijd denken dat je net niet zo goed bent als die naast jou. Minder slim, minder mooi, minder intelligent. Dit word veroorzaakt door "pesten". Ik heb het lang niet beseft, maar hoe ouder ik werd hoe meer ik herkende van waar mijn onzekerheid en zelfhaat kwam.

Iedereen lacht en plaagt wel eens, maar mensen en vaak volwassenen beseffen niet hoe serieus een kind een opmerking neemt. Ik herinner mij nog heel veel dingen die ze mij als kind wijsgemaakt hebben, het slechte gevoel dat het mij gaf door te denken dat dit echt was. Een kind en een volwassenen denken niet op dezelfde manier. Een voorbeeld:

Als meisje van 10 jaar gingen we naar de tandarts, de tandarts bekeek mijn tandjes en zei; ja ze moeten er allemaal uit! Er is geen enkele nog goed. Mijn hart begon te bonzen en de tranen stonden klaar om over mijn wangen te vloeien. De echtheid van deze opmerking was nog niet erg genoeg of mijn moeder speelde mee en bleef aanhouden dat al mijn tandjes eruit moesten, dat ik teveel snoep had gegeten. Er werd mij niet meer verteld nadien dat het niet echt was. Dus ik bleef weken met dit ongelukkig gevoel rondlopen dat mijn tanden eruit moesten. Ik durfde er niet meer over praten en ik hoopte dat mijn mama het zou "vergeten"

Ongelooflijk e? Wat een effect een grapje kan hebben dat je zelfs 20 jaar later nog precies weet hoe verschrikkelijk je jezelf voelde.

Dan was er het pesten op school, de woorden die sommige kinderen gebruikten en de onrechtvaardigheid bij de leerkrachten waren verschrikkelijk. Er waren in die tijd mensen aangesteld als leerkracht die volgens mij niet eens in de buurt mochten komen van kinderen, maar soit. Het onrechtvaardige gedrag en oordelend gedrag van deze leerkrachten heeft ervoor gezorgd dat ik in het middelbaar ging rebelleren. In de zomervakantie na mijn 6e leerjaar heb ik mijzelf 2 maanden zitten inpraten dat ik op de nieuwe school NIET gepest ging worden en dat ik geen kritiek ging aanvaarden van eender welke leerkracht. Verdict; heel veel strafstudie, schorsingen en uiteindelijke uitsluiting van de school. 

Er werd als kind zoveel gezegd tegen mij dat ik van alles wat ik voelde een grote bal van woede heb gemaakt. Ik was heel agressief en bij het minste wat iemand zei ging ik in de aanval. Ik ging nooit meer het onzekere meisje zijn van de basis school die altijd alleen zat op de bank. Die van alles de schuld kreeg en volledig verkeerd begrepen werd. Ik ben van de kleuterklas tot het 6e leerjaar naar de zelfde basis school gegaan. De leerkrachten hebben mij zien opgroeien en toch had ik het gevoel dat geen van allemaal mij echt kende voor wie ik was. Mijn afkomst veroorzaakte veel vooroordelen en ik vind dat ik nooit een kans heb gekregen. Als er een grote ruzie was was ik wel de eerste die het mocht horen van de meester of juf terwijl ik er vaak niets mee te maken had. Het is gek hoe levendig ik mij sommige momenten op die school nog kan voorhalen. Of de schaamte om voor een heel zwembad, (waar ook andere scholen kwamen zwemmen en dus altijd overvol zat) beschuldigd en verweten te worden van iets waar ik totaal niets over wist. Andere meisjes maakten ruzie en op de ene of andere manier was het mijn fout, ik vroeg me soms af, als ik vandaag ziek zou zijn, wie zijn schuld zou het dan zijn?

Mijn leven had een stuk makkelijker geweest had ik niet zo gepest geweest. Ik had niet zo snel opgegeven op school, ik begon het schooljaar al met de gedachte ik ga het niet halen, ik ben niet slim genoeg dus waarom proberen? Er waren zelfs periodes van examen dat ik een blanco blad ging afgeven. Ik wou niet eens proberen.

Ik had waarschijnlijk andere keuzes gemaakt en zou niet gestopt zijn met iets voor ik eraan begon. Ik zou geloven in mezelf en doorgezet hebben voor een betere toekomst. Ik zou mij niet schuldig voelen voor dingen die ik niet gedaan heb en ik zou meer vertrouwen hebben in mensen. Ik had geen muurtje om mij heen gebouwd en ik had gedurfd mezelf te zijn. Ik had zoveel dingen anders gedaan als ze mijn zelfvertrouwen niet hadden gestolen. 

Het is hard werken om van jezelf te beginnen houden. Om je los te maken van wat iemand anders zegt dat jij bent, om het niet onbewust te worden! Neem nooit een negatieve opmerking tegenover jezelf aan als waarheid. Jij weet wie jij bent diep vanbinnen. Jij weet waarvoor jij vecht, jou strijd is echt, maar pesters kunnen niet omgaan met hun eigen gevecht binnen in hun zelf. Het is te moeilijk voor hun om om te gaan met hun eigen onzekerheden, dat ze die op jou projecteren. Pesten heeft zo een enorm impact op een leven. Het heeft ervoor gezorgd dat ik mij altijd alleen voelde, er nooit bij hoorde, soms zelfs in mijn eigen gezin. Je voelt je afgestoten omdat je van jezelf gelooft dat je niet goed bent. Wat ze jou als kind verweten en wijsgemaakt hebben dat begin je te geloven.

Niet goed genoeg. Wie kan daarover beslissen? Dat iemand anders "niet goed genoeg" is? Sinds wanneer heeft een mens dat recht in handen genomen, dat wij, die nog geen druppel regen uit de hemel kunnen tegenhouden, een ander mogen veroordelen en zeggen jij bent niet goed genoeg. Ik ben beter dan jij, terwijl we allemaal hetzelfde zijn. Niemand kan 1 minuut of seconde aan zijn eigen leven toevoegen. Wie zijn wij om iemand niet goed genoeg te vinden..

Maar wanneer jij beseft dat jij wel goed bent, dat jij "genoeg" bent, dan komt alles goed. Ik heb er jaren aan moeten werken en misschien ben ik nog altijd niet waar ik moet zijn.. Maar op een dag zal ik er wel komen. Ik wil elke dag positief bekijken en ook mezelf, ik ben een mama en dus een voorbeeld voor mijn drie meisjes. Het zou mijn hart verscheuren moest ik ooit weten dat zij dit meemaken. Woorden kunnen zo hard zijn en jaren in je hoofd nazinderen. Let op wat je zegt tegen anderen, groot of klein. Praat uit liefde en bezorgdheid tegen een ander. Leer ook jou kind dat pesten niet oké is. Hoe onschuldig het voor een volwassene ook lijkt, ik weet uit ervaring dat een kind het niet zo goed kan plaatsen. 

Stop pesten, op school, werk eender waar, stop het! Ook als je het van iemand anders merkt, kom op voor de persoon naast jou. 

 

Olivia,

X




«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Karin lauwaert
een maand geleden

Sommige dingen zijn heel herkenbaar. Mensen zullen hier zeker iets aan hebben. Kinderen kunnen soms echt hard zijn. Jammer dat je dat moest doormaken maar je staat er boven nu, een top dame met stijl en charisma.

olivia
een maand geleden

Dank u lieve Karin, veel mensen maken dit mee helaas, kinderen kunnen gemeen zijn. Als we elk ons kind opvoeden met het besef dat dit niet kan zou alles beter zijn...

Magali Lbn
een maand geleden

Prachtige , pijnlijke tekst !
& helaas gebeurd het de dag van vandaag nog steeds veen te veel ! :-(

olivia
een maand geleden

Ja het gebeurd nog heel veel, altijd goed praten thuis met je kinderen zodat je weet wat er gebeurd op school.

Aritha
een maand geleden

Heel erg, dat pesten. Ik werd op de middelbare school gepest, totdat ik iets deed (ik werd ook een bal van woede dus) waardoor niemand me meer durfde te pesten.

Openheid is zo nodig. En dat mensen alert zijn. Niet denken: mijn kind pest niet. En ook niet denken: mijn kind wordt niet gepest.

Liefs voor jou van mij.

olivia
een maand geleden

Wat erg dat je ook gepest werd! En idd door het teveel verdragen dag in dag uit word je woedend op een gegeven moment. Je moet opkomen voor jezelf.

Veel liefs!